In april 1989 nam durfkapitaalgroep KKR de tabaks- en voedingsgroep RJR Nabisco over. KKR betaalde 31,3 miljard dollar. Het was de grootste buy-out aller tijden. Dat record zou 17 jaar lang standhouden. Maar het afgelopen jaar, is het al drié keer gebroken. Sinds maandag 26 februari 2007 staat het op 45 miljard dollar. Dat is het bedrag dat (alweer) KKR en Texas Pacific Group hebben neergeteld voor de Texaanse electriciteitsproducent TXU.

Het overnamegevecht om RJR Nabisco is gedetailleerd beschreven in het boek Barbaren voor de poort (Barbarians at the Gate). Er is ook een tv-film over gedraaid. Het boek verhaalt hoe ‘barbaar’ Kravis – de topman van KKR – zich de woede op de hals haalt van de inwoners van Winston-Salem, een stadje in de Amerikaanse staat North Carolina.
De meeste inwoners waren zowel werknemer als aandeelhouder van RJR Nabisco. Als aandeelhouder streken ze bij de overname met zijn allen 2 miljard dollar op. Sommigen waren ineens miljonair. En toch waren ze teleurgesteld. Liever hadden ze hun aandelen, die al generaties lang overgingen van vader op zoon en van moeder op dochter, gewoon gehouden. De eerste beslissing van de nieuwe manager van RJR Nabisco was de overplaatsing van de hoofdzetel naar Atlanta. Ver weg van het ‘vijandige’ Winston-Salem.

Voor Kravis zijn er niet veel redenen om trots te zijn op zijn toenmalige record. Ook financieel niet. De brutale overval draaide uit op een fiasco. KKR had veel te veel betaald. Bovendien kreeg de tabaksgroep almaar meer rechtszaken en schadeclaims te verwerken van de antirooklobby en van kankerpatiënten.

Toen in 2004 het laatste overblijfsel van het ontmantelde bedrijf was verkocht, kon de schade worden opgemeten. De klanten van KKR hadden destijds 3,7 miljard dollar eigen middelen op tafel gelegd voor RJR Nabisco. Vijftien jaar later bleken ze 1 miljard dollar verlies te hebben geleden.

Hoe zal het deze keer aflopen, denkt u? Ik weet het al! Ik weet het zelfs héél zeker. Want “Wet 7” in ‘De 10 Beurswetten van Paul D’Hoore’ luidt: “Deze keer is het niét anders”. Men zal ons met handen en voeten trachten uit te leggen dat het “deze keer toch écht wel anders is”. Maar daar moet u niets van geloven. Net zoals de vorige keren, zal de overnameballon zo hard worden opgeblazen tot hij uiteen spat. En dan worden de wonden gelikt. En moeten we 17 jaar wachten tot er weer eens een nieuw recordbedrag voor een onderneming wordt neergeteld.

Maar zo ver zijn we nog niet. En daarom zou ik een warme oproep willen doen tot Henry Kravis en zijn soortgenoten:

Lieve barbaren,
Nu jullie toch kwistig miljarden in het rond strooien,
vergeet niet ook wat naar België en Nederland te gooien.
Oh, lieve barbaren,
kom ook eens bij mij
en rijd toch niet stilletjes
ons huisje voorbij!