Vorige zondag (9 september 2007) dook in mijn elektronische brievenbus een mailtje op waarvan een mens toch wel even koud wordt. De titel luidde: “De crash van 10 september 2007”. Lees maar mee:

“Beste Paul,
In uw column "Het einde is nabij" schrijft u dat u wel op tijd zal waarschuwen als de beurs gaat instorten. Tenslotte hebt u zelfs huisvrouwen verleid om hun spaarcentjes naar de beurs te brengen.

Welnu, ik kan alleen maar vaststellen dat u niemand gewaarschuwd heeft voor wat deze week te gebeuren staat, en wat helaas ook mezelf zal overkomen, want ik heb afgelopen vrijdag niet snel genoeg de conclusie getrokken om alles overboord te gooien.
Ik zal te laat komen.
Alle puzzelstukjes vallen opeens in mekaar. En de mysterieuze trader met zijn miljarden dollars aan put-opties, dat is geen aanhanger van Bin Laden, maar simpelweg een slimme Chinees. Dat is wat er volgens mij komende nacht te gebeuren staat: een Chinees gooit bij opening van de beurs massaal z'n aandelen de deur uit, en zet daardoor een kettingreactie in gang die niet meer te stoppen is.

Erger nog: ik durf te vermoeden dat die mysterieuze Chinees gewoon de Chinese overheid zélf is, die aanstuurt op een wereldwijde crash. Waarom? Om tegen soldenprijzen de Europese en Amerikaanse aandelen te kunnen kopen die overal te grabbel zullen liggen. Velen zeggen dat zoiets onmogelijk is, omdat de Chinezen daarmee in hun eigen vel zouden snijden. Niets is minder waar. Als de Chinezen plots de helft van onze goed draaiende economie in bezit hebben, dan zijn ze ook minder afhankelijk van hun eigen export. Een meesterlijke zet!”

De schrijver voegt er ook nog een vergelijking bij tussen de Dow Jones in 1987 en de Nasdaq in 2007. “Als ik wat beter kon knutselen, dan had ik de twee grafieken bijna perfect over mekaar kunnen leggen,” voegt hij eraan toe.
“Voeg daarbij het feit dat nu ook Greenspan die vergelijking maakt (was Greenspan ooit fout?), het gigantische tekort op de Amerikaanse handelsbalans dat op 11 september aan het licht zal komen, en het feit dat zowel Bernanke als Trichet steeds maar achter de feiten aanrennen.
10 september is ook de dag waarop zowel Japan als Italië zwaar gaan teleurstellen. En als China de daling niet inzet, dan zal Japan het wel doen.

Jammer genoeg heb ik afgelopen week - door tijdsgebrek - weinig studiewerk kunnen verrichten. En ik had gehoopt in uw columns de nodige waarschuwingen te zullen vinden. Helaas.
Te laat dus.

Morgenvroeg voorzie ik dat mijn spaarcenten van de afgelopen vier jaar volledig in rook zullen opgaan. En dat is nog mijn meest optimistische schatting.”

Ik schrijf deze column op maandagavond 10 september 2007. “De Grote Crash” heeft zich gelukkig (nog?) niet voltrokken. De schrijver van de mail heeft zijn spaarcenten van de afgelopen vier jaar gelukkig (nog?) niet volledig in rook zien opgaan.

Ik denk dat die mail wel goed de sfeer weergeeft die nu op de beurzen overheerst. U kent wel de beurswijsheid “Als je niet tegen de hitte kan, blijf je beter weg uit de keuken”. Wel, het begint bijzonder héét te worden in de keuken.Wie er niet tegen kan, verlaat nu beter de keuken. Ik blijf. Niet om stoer te doen, want ik bén helemaal niet stoer. Maar de vergelijkingen met 1987 en 1998 zijn lang zo gek nog niet. Het waren zeker géén momenten om aandelen buiten te gooien.

Ik blijf dus in de keuken. Als ik toch nog brandwonden oploop, gaat u mij dan later uitlachen? Of gaat u mijn wonden helpen verzorgen?