Hoe maakt u het, mijnheer Greenspan?

-“Dat mag ik niet zeggen.”

Het was het klassieke grapje van Alan Greenspan toen hij nog voorzitter was van de Amerikaanse centrale bank. Want berichten over een verkoudheid van Greenspan, konden toen een daling van de beurs veroorzaken.

Nu hij met pensioen is, kan Greenspan vrijuit spreken. Al blijft hij zijn woorden wikken en wegen. Zijn speeches schrijft hij in bad. Greenspan heeft namelijk al dertig jaar lang last van rugpijn. Hij kwam tot de vaststelling dat lange, hete ochtendlijke baden niet alleen de pijn verzachten, maar ook nieuwe ideeën aanbrengen. Normaal blijft hij ’s morgens anderhalf uur in bad.

Vorige week kwam Greenspan weer eens met een opmerkelijke speech boven water. “Voor de Chinese aandelenbeurzen dreigt op een bepaald ogenblik een uitgesproken correctie. De huidige klim van de koersen is er niet duurzaam,” orakelde hij. Zijn woorden joegen veel beleggers de daver op het lijf.

Moeten we ons zorgen maken? Ja en nee! Allereerst moeten we goed beseffen dat Greenspan zélf géén aandelenbelegger is. Dat is al een hele geruststelling. Hij wordt dus niet beter of slechter van de koersbewegingen die hij eventueel zelf veroorzaakt. Dat spreekt alvast in zijn voordeel.

Als niét-belegger mist Greenspan wel een zeker gevoel voor timing. Zijn meest memorabele uitspraak deed hij op 5 december 1996: How do we know when irrational exuberance has unduly escalated asset values?” (Hoe weten we wanneer irrationele overdrijving de waarde van beleggingen te zeer de hoogte in gejaagd heeft?) Zijn waarschuwing kwam véél te vroeg. De beurzen zouden nog ruim drie jaar blijven stijgen! Tot in januari 2000! De Dow Jones ging nog 82 % hoger!

We mogen ervan uitgaan dat Greenspan ondertussen zijn gevoel voor timing wat heeft aangescherpt. Al houdt hij ook nu weer een slag om de arm, door te zeggen dat er voor de Chinese aandelenbeurzen “op een bepaald ogenblik” een uitgesproken correctie dreigt.

Toch zal die correctie wellicht nog een tijdje op zich laten wachten. Want élke dag weer openen 300.000 verse Chinezen een effectenrekening. De beurs is er het gespreksonderwerp van de dag. Gewone mensen geven hun baan op en gaan voltijds beleggen.

In die omstandigheden kan de Chinese beurs voorlopig alleen maar stijgen. “Tot volgend jaar, tijdens de Olympische Spelen in Peking,” is de overtuiging van almaar méér mensen. En als iederéén dat gelooft – en er ook naar handelt – dan gebeurt het ook. Wat er daarna gebeurt – als tientallen miljoenen Chinezen tegelijk hun overgewaardeerde aandelen van de hand proberen te doen – zal voorpaginanieuws zijn in alle kranten ter wereld.